شيخ بهائي ...

تا كي به تمناي وصال تو يگانه

اشكم شود از هر مژه چون سيل روانه

خواهد به سر آيد شب هجران تو يا نه ؟

اي تير غمت را دل عشاق را نشانه

جمعي به تو مشغول و تو غايب ز ميانه

رفتم به در صومعه عابد و زاهد

ديدم همه را پيش رخت ، راكع و ساجد

در ميكده رهبانم و در صومعه عابد

گه معتكف ديرم و گه ساكن مسجد

يعني كه تو را مي طلبم خانه به خانه

روزي كه برفتند حريفان پي هر كار

زاهد سوي مسجد شد و من جانب خمار

من يار طلب كردم او جلوه گه يار

حاجي به ره كعبه ومن طالب ديدار

او خانه همي جويد و من صاحب خانه

هر دم كه زنم ، صاحب آن خانه تويي تو

هر جا كه روم ، پرتو كاشانه تويي تو

در ميكده و دير كه جانانه تويي تو

مقصود من از كعبه و بتخانه تويي تو

مقصود تويي كعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان ديد

پروانه در آتش شد و اسرار عيان ديد

عارف صفت روي تو در پير و جوان ديد

يعني همه جا عكس رخ يار توان ديد

ديوانه منم ، من كه روم خانه به خانه

عاقل به قوانين خرد راه تو پويد

ديوانه ، برون از همه آيين تو جويد

تا غنچه بشكفته اين باغ كه بويد

هركس به زباني ، صفت حمد تو گويد

بلبل به غزلخواني و قمري به ترانه

بيچاره بهائي كه دلش زار غم توست

هرچند كه عاصي است ، ز خيل خدم توست

اميد وي از عاطفت دم به دم توست

تفسير خيالي به اميد كرم توست

يعني كه گنه را به از اين نيست بهانه