همیشه محبت و توجه زیادی به اطرافیان باعث می شه آدم ازشون متوقع بشه. وقتی زیادی به یه نفر لطف کنی توقعت هم ازش می ره بالا. رو رفتار و کردار طرف حساس می شی و انتظار داری که تو برخوردهاش باهات قدرشناسانه باشه و وقتی برخورد دلخواهتو نبینی ازش دلت می شکنه.تو این دوره زمونه یا نباید به کسی محبت و لطف کرد، یا اگه می کنی هم فقط و فقط باید برای دل خودت انجام بدی و هیچ توقعی از طرف مقابل نداشته باشی که آسیب نبینی. 
وقتی تو رابطه با اطرافیان توقعی نداشته باشی این خودت هستی که ضربه نمی خوری. اینکه من توقع نداشته باشم که دوستم مثلن روز تولدم یادش باشه کمی سخته، اما وقتی روز تولدم هم اومد و رفت و تبریک بهم نگفت ناراحت نمی شم چون از اول توقع نداشتم، اگرم یادش بود و بهم تبریک گفت خیلی بیشتر خوشحال می شم چون انتظار نداشتم که یادش باشه! 
زندگی بدون توقع خیلی قشنگ تره ... آدم آرومتره ... امتحان کنید... .